Twee visuele gedichten over identiteit, waarheid en verbeelding

In C’est pas moi geeft Leos Carax een ongepolijst, poëtisch en zelfbewust antwoord op de vraag: “Waar ben je, Leos Carax?” Deze vrije associatieve film, vol knipogen naar zijn eigen oeuvre en odes aan Jean-Luc Godard en David Bowie, is tegelijk zelfportret, reflectie op beeldcultuur en politiek, en een speelse reis door veertig jaar filmgeschiedenis.

In Allégorie citadine, een magisch-realistische samenwerking tussen Alice Rohrwacher en kunstenaar JR, ontsnapt een jongetje aan een toneelauditie en dwaalt door de straten van Parijs, als hedendaagse belichaming van Plato’s grotmetafoor. Deze visuele vertelling laat zien hoe kunst – van cinema tot publieke installaties – de grens tussen illusie en werkelijkheid bevraagt.