Aan het begin van de twintigste eeuw zien we in Pather Panchali in schitterend zwart-wit hoe de kleine familie Roy samenleeft in een zeer bescheiden huis op het Bengaalse platteland. Vader Harihar is priester, maar droomt van een carrière als dichter en toneelschrijver. Zijn vrouw Sarbajaya zorgt voor het huis, hun kinderen Durga en Apu en stokoude tante Indir.

Terwijl Harihar op reis is om geld te verdienen, glijdt het gezin langzaam af. Hun leven is echter niet alleen maar ellende. De kinderen ontdekken de wereld om zich heen met nieuwsgierige, open blik, en beleven plezier aan de simpele dingen van het leven zoals kijken naar het volkstheater, rennen door hoog begroeide velden of voor het eerst een trein zien langsrijden.

Pather Panchali laat zien dat in de wereld overal schoonheid te vinden is, als je maar op de juiste manier kijkt. We zien een wereld die filosofisch is, vol acceptatie en optimisme.

Tijdens een bezoek aan Europa zag Satyajit Ray De Sica’s Lardi di Biciclette. Hij was hiervan diep onder de indruk, leerde de mogelijkheden van sociaal realistische cinema en vond zijn roeping: “Wie zegt dat je geen film kan opnemen in de regen?” Met Pather Panchali pionierde Ray in de Parallel Cinema beweging, dat authenticiteit en sociaal realisme in India omarmde. Uiteindelijk vormde de film het eerste cinematische succes van Indiase bodem sinds de onafhankelijkheid van India.