Een jurk in de kleur van de hemel, een magische ezel en een prinses die haar eigen lot probeert te bepalen. Met Peau d'âne veranderde Jacques Demy een klassiek sprookje in een extravagante wereld vol muziek, kleur en surreële fantasie

Wanneer de koningin sterft, belooft de koning alleen opnieuw te trouwen met een vrouw die haar schoonheid kan evenaren. Tot ontzetting van zijn dochter besluit hij uiteindelijk dat alleen zij aan die voorwaarde voldoet.

De prinses zoekt hulp bij haar feeënpeettante, die haar adviseert onmogelijke eisen aan haar vader te stellen. Maar wanneer zelfs die worden ingewilligd, ziet ze nog maar één uitweg: vluchten. Verborgen onder de huid van een magische ezel ontsnapt ze uit het paleis en begint elders als eenvoudige dienstmeid een nieuw leven.

Onder haar vreemde vermomming blijft haar ware identiteit verborgen, totdat een jonge prins haar ontdekt en vastbesloten raakt de mysterieuze schoonheid terug te vinden.

Na de romantiek van Lola, Les Parapluies de Cherbourg en Les Demoiselles de Rochefort waagde Jacques Demy zich met Peau d'âne voor het eerst volledig aan het sprookje. Hij baseerde zich op het verhaal van Charles Perrault, maar maakte er een onmiskenbaar Demy-universum van.

De wereld van de film volgt de logica van een kinderdroom. Jurken kunnen de kleur van het weer aannemen, rozen praten, moderne voorwerpen duiken onverwacht op in een sprookjeswereld en een prinses bakt al zingend een liefdestaart. Die speelsheid gaat samen met de donkere kanten van het oorspronkelijke verhaal, waarin de prinses moet vluchten voor de wens van haar eigen vader om met haar te trouwen.

Catherine Deneuve staat opnieuw centraal, terwijl Michel Legrands liedjes en muziek de magie en melancholie van het verhaal versterken. Peau d'âne groeide uit tot Demy's grootste bioscoopsucces in Frankrijk en werd daar een geliefde klassieker.