Hoe film je een leven wanneer kunst zowel je houvast als je afgrond kan zijn? In Love-22-Love kijkt kunstenaar en filmmaker Jeroen Kooijmans terug op 33 jaar liefde, psychose en kunstenaarschap, aan de hand van beelden die hij en zijn geliefde gedurende al die jaren zelf maakten

Voor Jeroen Kooijmans is kunst maken onlosmakelijk verbonden met het leven. Maar dezelfde intensiteit die zijn werk voortstuwt, brengt hem soms ook naar een donkere plek.

In Love-22-Love reconstrueert Kooijmans een periode waarin hij verstrikt raakt in een psychose. De beelden zijn uitzonderlijk persoonlijk: ook tijdens zijn psychotische episodes blijft hij zichzelf filmen. Samen met het archiefmateriaal van zijn vrouw, kunstenaar Elspeth Diederix, vormen deze opnames de basis voor een verhaal dat zich over 33 jaar uitstrekt.

Langzaam ontstaat een portret van een leven waarin liefde, kunst en psychische kwetsbaarheid voortdurend met elkaar verweven zijn. Centraal staat zijn relatie met Diederix, die door de jaren heen zijn geliefde, artistieke gesprekspartner en belangrijkste houvast blijft.