Wat als de filmgeschiedenis niet alleen vergeten is, maar bewust onvolledig werd geschreven? The Watermelon Woman gebruikt humor, fictie en archiefmateriaal om precies die vraag te stellen

Cheryl werkt in een videotheek en droomt ervan filmmaker te worden. Tijdens haar zoektocht naar vergeten filmgeschiedenis raakt ze gefascineerd door een mysterieuze zwarte actrice uit de vroege Hollywoodperiode, die in de aftiteling slechts wordt aangeduid als "The Watermelon Woman". Vastbesloten haar verhaal te achterhalen, duikt Cheryl in archieven, voert interviews en reconstrueert stukje bij beetje een geschiedenis die nooit lijkt te zijn opgeschreven.

Terwijl haar onderzoek vordert, begint haar eigen leven steeds meer te spiegelen aan dat van haar onderwerp. Haar relatie met de witte filmwetenschapper Diana roept vragen op over identiteit, representatie en de manier waarop persoonlijke verhalen onderdeel worden van een grotere geschiedenis. Feit en fictie lopen daarbij voortdurend in elkaar over, waardoor The Watermelon Woman uitgroeit tot een speelse maar scherpe reflectie op wie de geschiedenis schrijft en wie daarin wordt vergeten.

Waarom kijken?
• De eerste speelfilm geregisseerd door een zwarte lesbische filmmaker.
• Winnaar van de Teddy Award op de Berlin International Film Festival.
• Een invloedrijke klassieker binnen queer cinema en de onafhankelijke Amerikaanse film.
• Nu eindelijk te zien in de Nederlandse filmtheaters.

Met The Watermelon Woman schreef Cheryl Dunye filmgeschiedenis. Haar speelfilmdebuut uit 1996 was niet alleen baanbrekend vanwege de representatie van zwarte lesbische personages, maar ook vanwege de vernieuwende vorm. Dunye vermengt documentaire, fictie en autobiografie tot wat zij zelf "dunyementaries" noemt.

Door een volledig fictieve filmgeschiedenis overtuigend te construeren, legt The Watermelon Woman bloot hoe echte zwarte en queer stemmen jarenlang uit de officiële filmgeschiedenis verdwenen. De film is daarmee tegelijk een romantische komedie, een mockumentary en een kritisch essay over archieven, representatie en collectief geheugen.

Ruim dertig jaar na de première geldt The Watermelon Woman nog altijd als een van de meest invloedrijke werken binnen de New Queer Cinema en een inspiratiebron voor een nieuwe generatie filmmakers.