Sommige verhalen zijn bedoeld om gasten af te schrikken. Andere blijken angstaanjagend echt. Hokum speelt met de dunne grens tussen folklore en werkelijkheid

Schrijver Ohm Bauman reist naar een afgelegen herberg om de as van zijn ouders uit te strooien. Wat een ingetogen afscheid had moeten worden, verandert al snel in een verblijf vol onverklaarbare gebeurtenissen. De uitbaters en gasten vertellen over een heks die de bruidssuite zou teisteren, een verhaal dat Ohm aanvankelijk afdoet als lokale folklore.

Maar wanneer de vreemde voorvallen zich opstapelen en de werkelijkheid steeds minder houvast biedt, besluit hij de geschiedenis van de herberg uit te pluizen. Hoe dieper hij graaft, hoe duidelijker het wordt dat sommige legendes zich niet zomaar laten begraven.

Na eerdere films waarin bovennatuurlijke elementen en psychologische spanning subtiel in elkaar overvloeiden, zet Damian McCarthy die lijn voort met Hokum. De film gebruikt ingrediënten van de folk horror, een afgelegen locatie, oude legendes en een protagonist die langzaam aan zijn eigen waarneming begint te twijfelen.